Δήμαρχος Άη Στράτη στο CNN Greece: Οι καρκινοπαθείς δεν είμαστε ανίκανοι – Τίποτα δεν είναι δεδομένο
Στον Άγιο Ευστράτιο, ένα νησί όπου οι σχέσεις είναι άμεσες και η καθημερινότητα κοινή υπόθεση, η είδηση της ασθένειας του δημάρχου, Κωνσταντίνου Σινάνη, δεν έμεινε ιδιωτική. Έγινε μέρος μιας συλλογικής δοκιμασίας, σε μια κοινωνία που έχει μάθει να λειτουργεί χωρίς αποστάσεις.
Αντιμέτωπος με τη διάγνωση του καρκίνου και την έναρξη θεραπείας, ο δήμαρχος του νησιού μιλά στο CNN Greece για την απόφαση να παραμείνει ενεργός, για τα όρια που θέτει στη δημόσια και προσωπική του ζωή και για τη στάση που –όπως τονίζει– οφείλει να κρατά η κοινωνία απέναντι στους ανθρώπους που νοσούν.
Χωρίς δραματοποίηση και χωρίς εύκολες γενικεύσεις, περιγράφει πώς μια προσωπική δοκιμασία οδηγεί σε αναθεώρηση βεβαιοτήτων που συχνά θεωρούνται αυτονόητες: τη βεβαιότητα της υγείας, του χρόνου και του ελέγχου.
«Οι καρκινοπαθείς δεν είμαστε ανίκανοι. Αντίθετα, μέσα από αυτή την εμπειρία αποδεικνύουμε πόσο δυνατοί μπορούμε να είμαστε», αναφέρει.
Ο ίδιος δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει, όσο μπορεί, να ασκεί τα καθήκοντά του ως δήμαρχος, ακόμη και εν μέσω θεραπείας.
Επισημαίνει χαρακτηριστικά: «Γνωρίζω πως θα διανύσω μία δύσκολη περίοδο καθώς θα πρέπει να αντιμετωπίσω τον καρκίνο με χημειοθεραπείες, με επέμβαση ή και με ακτινοβολίες ενδεχομένως, ενώ παράλληλα θέλω να επιτελώ τα καθήκοντα μου, γιατί ως Δημοτική Αρχή έχουμε παλέψει και μοχθούμε καθημερινά, ώστε να κάνουμε το νησί μας καλύτερο μέσα από δράσεις και έργα που με πολύ κόπο καταφέραμε να δομήσουμε επωφελεία των κατοίκων και του τόπου που αγαπάμε».
«Θέλω να συνεχίσω να επιτελώ τα καθήκοντά μου στη διοίκηση του Δήμου γιατί θεωρώ πως θα μου κάνει καλό σε αυτή τη δύσκολη στιγμή», προσθέτει.
Αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι οι προτεραιότητες αναγκαστικά αναπροσαρμόζονται.
«Μέχρι χθες προτεραιότητά μου ήταν ο Δήμος. Τώρα, για λίγο καιρό, πρέπει να προέχει η υγεία μου. Γιατί χωρίς αυτή δεν θα μπορώ να προσφέρω τίποτα, ούτε στον Δήμο», αναφέρει.
«Δεν θέλω λύπηση»
Μιλώντας για τη στάση που πρέπει να τηρείται απέναντι σε έναν άνθρωπο που νοσεί, ο δήμαρχος είναι ξεκάθαρος: «Ο ασθενής δεν πρέπει ούτε για μία στιγμή να νιώθει ανίκανος, ούτε να του φέρονται με λύπηση».
«Δεν θέλω να με αντιμετωπίζουν με λύπηση. Θέλω να συνεχίσω να ζω και να εργάζομαι όπως πριν, όσο μπορώ».
Τονίζει ότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως ο ίδιος δεν επιθυμεί καμία ειδική μεταχείριση.
Ο δήμαρχος Αγίου Ευστρατίου, Κώστας Σινάνης
Δήμος Αγίου Ευστρατίου-Agios Efstratios
«Έχω μάθει να ζω μέσα από τα προβλήματα και τις δυσκολίες. Μου αρέσουν οι προκλήσεις και αυτό που μου συμβαίνει τώρα το βλέπω ως μια μεγάλη πρόκληση. Είμαι σίγουρος πως θα βγω νικητής», επισημαίνει.
Η μικρή κοινωνία ως οικογένεια
Στον Άη Στράτη, η είδηση της ασθένειας δεν έφερε αποστάσεις. Έφερε εγγύτητα.
Όπως αναφέρει ο κ. Σινάνης, «την αγάπη του κόσμου την ένιωθα και τη νιώθω καθημερινά. Στον Άη Στράτη οι άνθρωποι είναι καθαροί και έχουμε μάθει να λειτουργούμε ως μία οικογένεια όχι μόνο σε ζητήματα υγείας, αλλά σε κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα».
Ο δήμαρχος Αγίου Ευστρατίου, Κώστας Σινάνης
Δήμος Αγίου Ευστρατίου-Agios Efstratios
Ο ίδιος σημείωνει ότι η σχέση αυτή δεν χτίστηκε τώρα.
«Ο κόσμος του Αγίου Ευστρατίου με έκανε να νιώσω ότι είναι η οικογένειά μου από την πρώτη στιγμή που εξελέγην. Τις τελευταίες μέρες, αυτή η αγάπη έχει πολλαπλασιαστεί», λέει.
«Δεν αλλάζουν οι αρχές — επιβεβαιώνονται»
Η εμπειρία της ασθένειας, όπως εξηγεί, δεν τον μεταμόρφωσε, αλλά επιβεβαίωσε τον τρόπο ζωής του.
«Δεν θεωρώ ότι αυτή η εμπειρία αλλάζει τις βασικές μου αρχές. Από μικρός έμαθα να πορεύομαι με ειλικρίνεια και αίσθημα ευθύνης απέναντι στους ανθρώπους γύρω μου», σημειώνει.
Για τον ίδιο, ακόμη και σε αυτή την φάση της ζωής του η αυτοβελτίωση παραμένει ζητούμενο.
«Προσπαθώ να ακούω, να διορθώνομαι και να γίνομαι καλύτερος όχι μόνο ως αιρετός, αλλά και ως άνθρωπος», τονίζει.
«Τίποτα δεν είναι δεδομένο»
Η πιο ουσιαστική παρατήρηση έρχεται, ωστόσο, όταν η συζήτηση φεύγει από το προσωπικό και αγγίζει το συλλογικό.
«Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Το πίστευα και πριν απόλυτα, όμως η εμπειρία αυτή απλώς μου το επιβεβαίωσε. Συχνά ζούμε με την ψευδαίσθηση της βεβαιότητας, της υγείας, του χρόνου, ότι όλα θα είναι πάντα κανονικά. Δεν είναι έτσι», επισημαίνει.
Και καταλήγει: «Η επίγνωση ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο δεν αλλάζει μόνο τη ζωή του καθενός μας. Μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί μια κοινωνία».
