Διαπραγματεύσεις που διανθίζονται από απειλές και πολεμική γλώσσα, απειλές που διακόπτονται για να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι αυτοί που αλληλοαπειλούνται είναι ουσιαστικά η διαδοχή των γεγονότων τους τελευταίους μήνες γύρω από το Ιράν, με το αποτέλεσμα να παραμένει επίμονα στο μηδέν.
Η τεράστια αμερικανική στρατιωτική δύναμη προοιωνίζει χτύπημα, αεροσκάφη «παρκάρουν» σε κοντινές χώρες, τα πάντα μοιάζουν με το τρέιλερ μιας πολεμικής περιπέτειας, απ’ αυτές που ξέρει να φτιάχνει το Χόλιγουντ. Μόνο που το Χόλιγουντ έχει την πολυτέλεια όλα αυτά να τα παρουσιάζει με πρωταγωνιστές και κομπάρσους, ενώ σ’ αυτή τη χώρα ζουν κανονικοί άνθρωποι, οι οποίοι μάλιστα πρόσφατα εξεγέρθηκαν και πάλι κατά του καθεστώτος. Αλλά στην πραγματική ζωή πρωταγωνιστές είναι οι ηγέτες και οι απλοί άνθρωποι μονίμως κομπάρσοι.
Άραγε εκτός από τα γεωπολιτικά σχέδια, τις ισορροπίες και τις πιέσεις υπάρχει λίγος χώρος για το πώς θα είναι αύριο η ζωή ενός Ιρανού και κυρίως μιας Ιρανής; Μπορεί ένα αεροπλανοφόρο να μεταφέρει έστω ένα ψήγμα ελπίδας για τους ανθρώπους που έχουν ζήσει τη φρίκη του θεοκρατικού καθεστώτος. Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Τα όπλα σε περιορισμένη ή ευρύτερη χρήση μπορεί να αλλάξουν τις ισορροπίες, ίσως και την τιμή του πετρελαίου. Η ιστορία της ανθρώπινης περιπέτειας έχει δείξει χιλιάδες φορές ότι η αποτίναξη ενός ζυγού γίνεται δυνατή μόνο από τους ίδιους τους ανθρώπους, έστω αργά, έστω με πολλές και μακρόχρονες θυσίες.
